ด้วยความพยามยามมายาวนานแรมปี ในที่สุด ก็มีวันนี้จนได้ ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า คนดีๆมันหายาก กว่ามันจะตาย  กว่ามันจะมาเกิด กรูก็เลยต้องรอนานหน่อยเป็นธรรมดา ในที่สุด ก็มีลูกเป็นของตัวเองจนใน ใครยะบอกว่าชั้นกะสะมีทำมะเป็น เฮ่อๆๆๆๆ

 

เมื่อวานเป็นวันแรกที่ไปฝากท้องกะคุณหมอ คุณหมอน่ารักมาก เป็นกันเอง คุยสนุกมากมาย

กรู ------> "หมอคะเวลาคลอดเนี่ยเจ็บมั้ย"

หมอ ----> หมอนิ่งไปสักพัก "อืม.....เคยปวดประจำเดือนมั้ยคะ"

กรู-------> "ปวดคะ ปวดทุกเดือนเลย"

                 นึกในใจ อะ ชิวๆ ถ้าปวดเหมือนปวดเมนส์ คนพอทนได้วะ

หมอ-----> "นั่นหละคะปวดเหมือนกันเลย"

                 นึกในใจ  กูว่าแล้ว สบายๆแล้วเฟ้ย ไม่น่ากลัวเท่าไหร่นี่หว่า

 แล้วหมอก็ยิ้มเล็กน้อย กูก็ยิ้มตอบ

หมอ----->  "อืม.....แตต่ปวดปว่าปวดประจำเดือนประมาณสัก ...... ร้อยเท่าน่าจะได้คะ ปวดคะ ปวดมาก ประมาณเหมือนขาเราหลุดไปทั้งสองข้างอะคะ"

กรู-------> ลงไปนอนชักเรียบร้อย

 

หลังจากนั่งทำใจสักพัก หมอก็ให้พยาบาลพาไปดูห้องคลอด

เค้าก็พาดูๆ ก็โอเคดี มีห้องรอคลอด มีเตียง มีห้องน้ำ มีทีวี มีโซฟา ประมาณเหมือนห้องพักทั่วไป ดูชิวๆ ห้องนี้ให้ญาติเข้าไปอยู่ด้วยใด

เดินออกมาอีกนิด คุณพยาบาลบอกว่าพอปากมดลูกเปิดมากๆแล้ว ก็จะถูกส่งเข้าห้องคลอด

อะจ๊ากกกก นึกอารมณ์แบบ ห้องขนาดไม่เล็ก ไม่ใหญ่ ขาวสะอาด กลางห้องีเตียงแบบ ขาหยั่งตั้งอยู่ตรงกลาง พร้อมไฟดวงความส่องตรงลงมาที่เตียง

ข้างๆฝามีเครื่องมือ นู่น นี่นั่นมากมายรายล้อม โอวแม่เจ้า แค่เห็นห้องกูก็เจ็บแล้ว เห็นเตียงยิ่งสยอง เท่านั้นไม่พอ คุณพยาบาลห้องคลอดถามกูอีก

 

คุณพยาบาล -----> "คุณแม่จะคลอดเองมั้ยคะ"

กรู----------------> "คลอดเองคะ อยากคลอดเอง"

คุณพยาบาล -----> "อืม........ถ้าคลอดเองเนี่ย คุณแม่ต้องอดทนนะคะ คือต้องอดทนมากกกกกกอะคะ"

กรู----------------> เริ่มหน้าเสีย อดทนไรฟะ แม่งอดทนขนาดนั้นเลยเหรอวะ กูเลย ถามกลับ "ถ้าอดทนไม่ได้อะคะ คือ ถ้าทนไม่ไหวแล้วทำไงอะคะ"

คุณพยาบาล -----> "อืม........อืม................." ไม่มีคำตอบ "ก็ต้องทนอะคะ"

กรู----------------> เหมือนโดนเขาทรายซกสลบเหมือดรอบสอง

นึกสมน้ำหน้าตัวเองในใจ เป็นไงละมึง หายอยากมั้ยทีนี้

               

 

วันก่อนได้รับเกียรติอันสูงส่ง ได้ไปกินน้ำชากับท่านหัวหน้า อะ งงอะดิ ท่านหัวหน้าไหนวะ พวกมรึงๆก็ลองนึกๆดู มีอยู่ไม่กี่คนที่สามารถเพื่อนๆทุกคนยอมซุฮก ยกตำแหน่งนี้ให้ ถึงแม้ว่ามันจะไม่ค่อยอยากรับก็เหอะ

อย่าดูถูกกันนะเฟ้ย ท่านหัวหน้าของเราสุดยอด ประมาณว่าเกิดมาเพื่อเป็นหัวหน้าจริงๆอะ (เกิดมาใช้กรรม เลยต้องมาเป็นหัวหน้าตรู) คิดแล้วก็สำนึกในความดีของท่านหัวหน้าเราเหลือเกิน ลองย้อนเวลาไปนะ สมัยอยู่ม.ต้น ม.หนึ่งเลย เข้ามาเอ๊าะๆ ยังแบ๋วๆ ไม่ค่อยรู้เรื่องกันเท่าไหร่ประมาณว่าเด็กบ้านนอก หน่าโง่ๆ ทึ่มๆ มาอยู่รวมกันในห้องเดียวกันห้าสิบกว่าคน ท่านหัวหน้าของเราที่แลดูฉลาดปราดเปรื่องอยู่คนเดียวในห้องก็ช่างน่าสงสารเหลือเกิน ที่หลุดมาอยู่ห้องนี้ได้ ก็เป็นไปตามคาด ท่านหัวหน้าก็เลยต้องรับตำแหน่งท่านหัวหน้าของเราไปโดยปริยาย คาดว่าตอนแรกที่ได้รับตำแหน่งท่านหัวหน้า หัวหน้าเราคงแอบภูมิใจเล็กๆ แต่หลังจากนั้นไม่นาน ก็คงจะสำนึกได้ว่า ซวยจริงๆเลยกูต้องมาอยู่รวมกะไอ้พวกนี้

 

หัวหน้าของเราเป็นคนมีหลักการที่ดีเยี่ยม เพื่อความสะอาดและหลักอนามัยที่ดี ท่านหัวหน้าของเราจะต้องพกแก้วน้ำของตัวเองมาโรงเรียนเป็นประจำ หัวหน้าจะแบบเท่ห์มาก จะมีแก้วส่วนตัวเอาไว้กดน้ำเย็นกินที่โรงเรียน ในขณะที่คนอื่นซกมกๆ ต้องใช้มือของตัวเองรองน้ำกินกัน อาจจะงง มันพกแก้วน้ำมาโรงเรียนได้ไง กระเป๋าไม่พองบานกลายเป็นตู้เย็นเสียสภาพหมดเรอ เรื่องนั้นไม่ต้องเป็นห่วง เพราะกระเป๋าพี่แก แปลงร่วงกลายเป็นตู้เย็นไปนานแล้ว กลับมาเรื่องแก้วดีกว่า เพื่อความสะดวกในการพกพาติดกระเป๋าไปได้ทุกที่ แม้แต่กระเป๋ากางเกง แก้วของท่านเค้าเป็นแก้วแบบพับได้ เป็นประมาณห่วงกลมๆซ้อนๆกันเรียงไล่ขนาดเป็นวงๆตั้งวงแต่เล็กจนวงใหญ่ เวลาเก็บก็กดมันลงไปมันก็จะกลายเป็นเหมือนแป้นกลมๆ ท่านก็กินน้ำกะแก้วของท่านสงบๆอยู่เรื่อยๆ จนวันนึง มีใครสักคน หัวคิดเป็นเลิศ+หน้าด้าน นึกขึ้นมาได้ว่า มือกูสกปรกฉิบหาย ต้องเอามารองน้ำกิน อย่ากระนั้นเลย ยืมแก้ว ท่านหัวหน้ากินดีกว่า สะอาด สะบาย ไฮโซ ด้วยสปิริตหัวหน้า หัวหน้าเลยให้ยืมแก้ว เท่านั้น ปัญญาเลยเกิดแก่เพื่อนๆทับสามทุกคน จากแก้วส่วนตัวของหัวหน้า ก็กลายสภาพทันที่กลายเป็นแก้วส่วนรวมของห้อง ทุกคนหันมาใช้แก้วของหัวหน้ากันอย่างรื่นเริง ต่างคนต่างสบายใจกันว่า กูได้น้ำสะอาดละ ไม่ต้องกินน้ำสกมกๆจากมือกูและ    อืม....บุญเท่าไหร่แล้วตอนนั้นโรคปากนกระจอกไม่ระบาด ไม่งั้นอีเด็กห้องนี้คงเป็นปากนกกระจอกกันทั้งห้องแน่นอน มานั่งๆคิดดูแล้วกรูนี่ก็โง่เหมือนกันนะเนี่ย ไม่ค่อยเข้าใจมาตราฐานของความสะอาดของตัวเองสักเท่าไหร่เล้ย  คนที่น่าสงสารที่สุดก็คงจะเป็นหัวหน้านี่หละ ซวยเต็มๆ ได้ข่าวช่วงหลังหัวหน้าให้แก้วกับเพื่อนๆไปแล้วใช้มือตัวเองรองน้ำกินบ่อยๆ (ฉลาดจริงๆหัวหน้ากรู)

 

อันนี้แค่เรื่องจิ๊บๆ วีรกรรมของหัวหน้าเรายังมีอีมากมาย (วีรกรรมหรือเวรกรรมก็ไม่รู้) จำได้ว่า เคยได้จับคู่นั่งเรียนกะหัวหน้าด้วย รู้สึกจะเป็นวิชาภาษาไทย อ.ให้เด็กผู้ชายกะผู้หญิงจับคู่กันเรียน เป็นสงวรรค์ของเรามากๆ ที่ได้จับคู่กะท่านหัวหน้า คู่อื่นๆ เด็กผู้ชายก็จะนั่งยิ้มกันหมด ประมาณสบายแล้วกรู ได้จับคู่ผู้หญิง เดี๋ยวมีงานอะไรพวกผู้หญิงก็ทำ อีพวกผู้ชายก็รอลอกลูกเดียวตามธรรมเนียม แต่ก็อะนะ มันไม่เสมอไปเฟ้ย ผู้หญิงจะถูกเอาเปรียบอยู่ฝ่ายเดียวได้ไง กรูจำเป็นต้องกู้ศักดิ์ศรีของลูกผู้หญิงคืนมา กูก็เอาเลย ไอ้เตรียมบทเรียน ทำการบ้านงี้ ไม่มีทางแน่นอน ทำอย่างเดียว ตอนเช้ามา "หัวหน้าๆ ยืมสมุดหน่อยดิ" " หัวหน้าๆ ลอกหน่อยดิ" อาจจะงงว่าใครมันจะให้ลอกได้ตลอด แต่ขอโทษ นอกจากอ.จะจับคู่ให้เรียนด้วยกันแล้ว อ.ยังตั้งกฎว่า ถ้าใครไม่ทำการบ้าน ทำงานมาส่ง คู่บัดดี้จะโดนทำโทษด้วย ฮ่าๆๆๆๆๆๆ เสร็จโจร นางโจรอย่างอะฮั้นก็หวานหมูเลย รอลอกลูกเดียว หัวหน้าก็จำใจต้องให้ลอก เพราะถ้าไม่ให้ ก็จะโดนอ.ว่าๆทำไมไม่ดูแลบัดดี้ตัวเอง แต่ก็นั่นหละ นางโจรอย่างเราก็มียางอายกะเค้าเหมือนกันนะเฟ้ย ก็ตั้งหน้าตั้งตาเกาะท่านหัวหน้าเรียนไปแค่เรื่อยประมาณเกือบๆจะเทอม ยางอายก็เริ่มออก เนื่องจากแพ้ความดีของหัวหน้า ที่นอกจากจะให้กูลอกแล้ว ยังมีการเตรียมบทเรียนทำสรุปบทเรียนมาอธิบายกูล่วงหน้าก่อนเข้าเรียน เพื่อเวลาเรียนกูจะได้เข้าใจและตอบคำถามได้ ช่วงๆหลังๆ (ใกล้หมดเทอมและ) นางโรงเลยปรับปรุงตัว กลายสถาพจากนางโจร มาเป็น นางงาม (บางครั้งก็เป็นนางเอก) ตราบจนทุกวันนี้

 

  

สวัสดีฮ้าพ่อแม่พี่น้องทั้งหลาย

 ไม่ได้มาพบปะเจอะเจอกันมานาน วันนี้ขอเอาสักหน่อยละกัน ก่อนอื่นขออัพเดทก่อนละกันนะฮ้า ตอนนี้อะฮั้นกลับมาเมืองไทยเรียบแล้วแร้น ไม่ได้กลับมาธรรมดานะฮ้า กลับมานานโคตรแล้ว แล้วก็ยังไม่ได้ล้มหายตายจากไปไหน เพื่อนๆ พี่ๆ น้องๆ อาจจะงงไปว่า อีนี่มันหายหัวไปไหนของมาน เอ็มเอิมไม่ออนเล้ย ก็อย่างที่รู้ๆกันอะนะฮ้า พอดีว่าบ้านเกิดเมืองนอนของอะฮั้นเนี่ย ไฟฟ้ายังเข้าไม่ถึง ก็อย่าหวังใจไปว่าอินเตอร์เน็ตเนี่ยอะฮั้นจะสามารถ (ก็ว่าไปน่าน) อะอะแต่เหตุผลหลักสำคัญเลยที่ทำให้อะฮั้นหายไปเนี่ย ก็เพราะว่าอะฮั้นไปรับตำแหน่งมาฮ่ะ โฮ่ะๆๆๆๆๆๆ

ไม่ธรรมดานะเฟ้ย ตอนนี้เพื่อนเมิงเป็นทูตไปแร้นนน ตำแหน่งเต็มๆคือ ทูตหาดทิพย์

 ขอโทษนะเฟ้ย ถ้าบังเอิญเกิดเดินไปเจอเกศสิริ แล้วเกศสิริเกิดอาการหยิ่ง คอแข็ง มาดไฮโซจับขึ้นมา ก็ขออภัยด้วย เพราะตำแหน่งทูตมันค้ำตออยู่ (โอ้ว ไฮโซมากมาย) ขออธิบายที่มาที่ไปไปก่อนนะฮ้า อะแอ้ม คือทูตเนี่ยทุกคนคงเข้าใจชิมะ ส่วนหาดทิพย์นี้ ก็คือบริษัทผู้ผลิตและจัดจำหน่ายโค้กในพื้นที่ภาคใต้ของประเทศไทยนะค้า ตอนแรกนะเกศสิริ ก็ยังไม่ได้ตำแหน่งนี้มาครองหรอกนะฮ้า แต่บังเอิ้ญบังเอิญว่าไปเข้าอบรมพนักงานใหม่ แล้วเค้าคงเล็งเห็นในความงามของอะฮั้น อะฮั้นก็เลยได้รับเกียรติแต่งตั้งให้เป็นทูตหาดทิพย์โอวว ไฮโซมากมาย แล้วสงสัยว่าเค้าคงจะกลัวว่าเกศสิริคนงามเป็นทูตคนเดียวแล้วจะเหงา เค้าเลยแต่งตั้งให้พนักงานใหม่ทุกคนเป็นทูตหาดทิพย์เป็นเพื่อน สรุป ทุกคนในบริษัทเป็นทูตหาดทิพย์กันหม้ดเลยฮะ ตั้งแต่เด็กยกลังไปจนท่านๆทั้งหลาย อ้าว ตกลงมะช่ายกรูคนเดียวนี่หว่า แล้วกรูจะไฮโซไปทำไรฟะ กำ

 ระหว่างที่อ่านไป พวกคุณๆ มรึงๆ ทั้งหลายคงนึกอยู่ในใจอะดิว่า ที่เค้าเลือกให้ตรูเป็นทูตเทิ้ดอะไรเนี่ย เพราะว่าตรูดำเหมือนโค้ก ชะมะ รู้นะเฟ้ย ขอบอกว่าไม่จริ้งไม่จริง อยากบอกว่าสิ่งที่มำให้ตรูรักบริษัทนี้จับใจข้อนึงเลยคือ ตั้งแต่ทำงานที่นี่มาอะ ไม่เคยมีใครว่าตรูดำเล้ยยยยยย ไม่พอ ยังหาว่าอะฮั้นขาวอีกตะหาก แบบสุดๆอะ บรรยายไม่ถูกถึงความปลาบปลื้มใจ ตั้งแต่เกิดมาเป็นตัวเป็นตน ก็โดนชาวบ้านตราหน้าแล้วว่าเป็นอีเกศดำ น้องเกศที่ตัวดำๆ ไม่พอ หลังๆพ่วงตำแหน่งอ้วนมาอีกหนึ่ง กลายเป็นอ้วนดำอ้วนดำ แต่แบบมาอยู่ที่บ.นี่นะ แบบไม่เคยมีใครว่าดำเลยอะ มีแต่คยว่าตรูขาวอะ แบบชมแบบว่าขาวแบบจริงจังอะ โอวมายก้อดมากๆ พอดีว่าเป็นคนเชื่อคนง่ายด้วยอะ เค้าว่าขาว ก็ขาววะ อะจึ้ย...

สุดท้ายละ อย่าลืมไปลองชิมกันะฮ้า โค้กซีโร่ ฮะ รสชาติเต็มร้อยแต่น้ำตาลศูนย์เปอร์เซนต์

ทำหน้าที่ทูตอย่างสมบูรณ์ละ ไปละ ขอไปส่องกระจกชื่นชมความขาวของตัวเองที่ไม่เคยรู้มาก่อนก่อนละกันเน้อ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Amazing Thailand จริงๆ